تصمیم‌های پایان زندگی

این تصمیم‌ها اغلب ناگهانی پیش می‌آیند، در راهروی بیمارستان، وقتی کسی که دوستش دارید سخت بیمار است. این صفحه زمینه‌ای آرام به شما می‌دهد تا بدانید چه بپرسید. این اطلاعات کلی است، نه مشاوره پزشکی، حقوقی یا دینی. در موقعیت واقعی با تیم درمان، با یک عالم و، هر جا پای قانون در میان است، با یک وکیل صحبت کنید.

برنامه‌ریزی پیشاپیش برای مراقبت یعنی فکر کردن به مراقبتی که می‌خواهید و انتخاب کسی که اگر خودتان نتوانستید، درباره سلامت‌تان تصمیم بگیرد. Speak Up، کارزار برنامه‌ریزی پیشاپیش مراقبت از سوی انجمن مراقبت‌های تسکینی و آسایشگاهی کانادا، این فرد را «تصمیم‌گیرنده جایگزین» می‌نامد. نام قانونی این نقش و قوانین آن در هر استان و قلمرو فرق می‌کند.

برای یک تازه‌مسلمان، کسی که تصمیم می‌گیرد ممکن است خویشاوندی غیرمسلمان باشد. به این فکر کنید که کسی را معرفی کنید که دین شما را می‌شناسد و به آن احترام می‌گذارد، و ارزش‌هایتان را با او در میان بگذارید. Speak Up یادآوری می‌کند که شبکه حمایتی شما می‌تواند یک راهنمای معنوی، مانند امام‌تان، را هم در بر بگیرد.

پایان دادن به یک زندگی با اجازه دادن به مرگ طبیعی یکی نیست. شورای فقه آمریکای شمالی (FCNA) در پاسخی از شیخ مصطفی عمر می‌گوید درمانی که فقط روند مردن را طولانی می‌کند لازم نیست. این می‌تواند شامل جدا کردن دستگاه‌های نگه‌دارنده حیات، دستگاه تنفس یا حتی لوله تغذیه باشد، وقتی نظر پزشکی کارشناسانه می‌گوید درمان کمکی نمی‌کند و پس از مشورت. همان پاسخ می‌گوید اتانازی، یعنی پایان دادن عمدی به زندگی، حرام است.

پس هر تصمیمی برای قطع درمان حرام نیست. از پزشکان سؤال‌های ساده بپرسید: این درمان چه می‌کند؟ اگر آن را قطع کنیم چه می‌شود؟ و اگر مطمئن نیستید، پاسخ را نزد یک عالم ببرید.

MAID در کانادا قانونی است. وزارت بهداشت کانادا می‌گوید درخواست نباید از فشار بیرونی ناشی شود و فرد می‌تواند هر زمان و به هر شکلی آن را پس بگیرد. قانون فدرال هیچ‌کس را مجبور نمی‌کند MAID را انجام دهد یا در آن کمک کند. کسی که تنها بیماری‌اش یک بیماری روانی است تا 17 مارس 2027 واجد شرایط نیست.

دیدگاه رایج علمای اسلام، از جمله پاسخ FCNA که در بالا آمد، پایان دادن عمدی به زندگی را حرام می‌داند، حتی از روی دلسوزی. کسانی که درباره MAID می‌پرسند معمولاً درد یا ترس زیادی دارند. با آن‌ها با مهربانی رفتار کنید، نه با قضاوت. سراغ تیم مراقبت تسکینی را بگیرید که کارش کاستن از درد و رنج است، و همچنین تیم مراقبت معنوی بیمارستان.

اگر خطر فوری در کار است، با 911 تماس بگیرید. اگر شما یا کسی که دوستش دارید به خودکشی فکر می‌کند، با 9-8-8 تماس بگیرید یا پیامک بزنید.

علما و شوراهای آمریکای شمالی اهدا را با شرایطی جایز می‌دانند. اختلاف آن‌ها در این است که فرد از چه زمانی مرده به حساب می‌آید.

• FCNA می‌گوید اهدا در اصل جایز است، به شرط آنکه خرید و فروشی در کار نباشد، اهداکننده آگاهانه رضایت داده باشد و با خانواده مشورت شود. این شورا از روی احتیاط مرگ مغزی را مرگ نمی‌داند، پس اهدای پس از مرگ باید تا ایستادن قلب و تنفس صبر کند. اهدای اندام‌های تولیدمثل را هم ممنوع می‌داند.
• پاسخی از AMJA (فتوای 1881) از مجمع فقهی رابطه جهان اسلام نقل می‌کند: اهدای پس از مرگ جایز است اگر اهداکننده پیش از مرگ اجازه داده باشد و زندگی گیرنده به آن وابسته باشد، و به اهداکننده زنده نباید آسیبی برسد. این پاسخ به مرگ مغزی نمی‌پردازد.
• پاسخ دیگری از AMJA (فتوای 76781) می‌گوید دادن و گرفتن عضو و خون، دین اهداکننده یا گیرنده هرچه باشد، جایز است، با یک استثنای محدود.

اگر می‌خواهید اهداکننده باشید، همراه یک عالم تصمیم بگیرید از کدام نظر پیروی می‌کنید و به خانواده‌تان بگویید کدام شرایط برایتان مهم است.

هر استان و قلمرو سامانه ثبت یا روش خودش را برای ثبت تصمیم اهدا دارد و Canadian Blood Services به آن‌ها پیوند می‌دهد. این سازمان همچنین از شما می‌خواهد به خانواده‌تان بگویید، چون در بیشتر جاها هنگام مرگ از آن‌ها رضایت خواسته می‌شود.

نوا اسکوشیا فرق دارد. طبق قانون اهدای عضو و بافت انسانی این استان، اگر 19 سال یا بیشتر دارید و تصمیمی ثبت نکرده‌اید، رضایت‌داده به حساب می‌آیید. به این «رضایت فرضی» می‌گویند. اگر در نوا اسکوشیا زندگی می‌کنید و شرایطی دارید، مانند موضع FCNA درباره مرگ مغزی، تصمیم‌تان را ثبت کنید و به خانواده‌تان بگویید.

وقتی مرگی ناگهانی یا غیرمنتظره است، پزشک قانونی (کرونر) ممکن است دستور کالبدشکافی بدهد و در انتاریو این تصمیم الزام‌آور است. زود به پزشک قانونی بگویید که خانواده خاکسپاری اسلامی می‌خواهد و زمان مهم است. راهنمای ما درباره زمانی که کسی از دنیا می‌رود توضیح می‌دهد پس از آن چه پیش می‌آید.